Około 70% wody występującej na powierzchni Ziemii zajmują morza i oceany. Niestety ze względu na zasolenie nie nadają się one wprost do spożycia przez człowieka. Wysoki koszt odsalania takiej wody stwarza, że jesteśmy zdani wyłącznie na wodę zgromadzoną w rzekach i jeziorach, które niestety zanieczyszczone są chemikaliami pochodzącymi ze ścieków przemysłowych. Fabrykom i zakładom bardziej opłaca się wypuszczanie ścieków do rzek niż ich uzdatnianie. Milony ton pestycydów wylewanych i wysypywanych na nasze pola również posiada nie niewielki wpływ na zanieczyszczenie wód. Pestycydy szkodzą nie wyłącznie chwastom, grzybom czy szkodnikom niemniej jednak również ludziom. Codziennie tysiące ton tych trujących środków jest spłukiwane na konsekwencja opadów atmosferycznych do rzek i jezior. dalszym źródłem zanieczyszczeń wód są ścieki komunalne. Trzeba pamiętać, że to nie wyłącznie odchody ludzkie, niemniej jednak również tysiące ton środków do pielegnacji ciała, a oprócz tego środków do ochrony czystości tj. mydła, proszki do prania, kremy, perfumy i tak dalej. To wyłącznie wiele przykładów źródeł zanieczyszczeń rzek, jezior czy wód gruntowych. Należy natomiast pamiętać,że efekty spożywania związków chemicznych ukazują się dopiero po wielu latach i dlatego żadna osoba nie kojarzy naszych chorób z jakością wody pitnej.

Proces uzdatniania wody powierzchniowej na wodę pitną możemy podzielić na cztery etapy. Pierwszym jest sedymentacja, w którym ciecz kierowana jest do stawów sedymentacyjnych, przez które wymianę następuje bardzo wolno. Dzięki czemu spora większość sedymentów dzięki grawitacji osiada w naturalny sposób na dnie stawu. dalszym etapem jest koagulacja, w której niezbyt duże, niewiele ważące nierozpuszczalne części, które nie opadły na dno stawów w poprzednim etapie zostaną wytrącone z wody przy użyciu siarczanu żelazowo-aluminiowego. Związek ten dodany do mętnej wody zlepia ze sobą pływające w niej zawiesiny kreując charakterystyczne galaretki, które opadną na dno stawów koagulacyjnych albo zostaną zatrzymane w dalszym etapie. Trzecim z kolei etapem jest uzdatnianie. Wodę przepuszcza się przez wielkie zbiorniki wypełnione piaskiem i żwirem. Filtry mechaniczne zatrzymują pozostałe sedymenty, a oprócz tego kłaczki pokoagulacyjne, a ciecz po przejściu przez nie posiada klarowny wygląd. Trzeba natomiast pammiętać, że w zakładach wodociągowych usuwa się z wody jej mętność, niestety przepuszcza się wszelkie rozpuszczone w niej związki chemiczne. Ostatnim etapem jest dezynfekcja. W tym procesie stosowany jest od ponad 100 lat chlor, którego misją jest zahamowanie dalszego rozwoju bakterii i wirusów. Pomimo tego, że wprowadzenie chloru do dezynfekcji wody zatrzymało szerzenie się epidemii powodowanych bakteriami i wirusami to posiada również własne efekty uboczne takie obniżanie odporności skóru na zakażenie grzybicami i drożdżycami, marskość wątroby czy tworzenie nowych związków rakotwórczych pochodzących z reakcji aktywnego chloru z innymi związkami chemicznymi.

Aby posiadać zapewnienie, że spożywamy wodę wypasioną warto jest zastanowić się nad jej dodatkową filtracją. W naturze półprzepuszczalne błony osmotyczne są budulcem komórek ludzkich i zwierzęcych. W wyniku osmozy naturalnej błona osmotyczna rozdziela dwa różnie stężone roztwory wodne. Zjawisko to zostało wykorzystane do filtrowania wody za poradą osmozy odwróconej. Osmoza odwrócona stosuje zjawisko osmozy naturalnej przez pokonanie ciśnień osmotycznych i pozyskanie z wody zanieczyszczonej wodę czystą. Filtracja następuje przez membranę osmotyczną przepuszczającą wyłącznie cząstki wody, a większe związki chemiczne, a oprócz tego pierwiastki nie posiadają szans na przedostanie się. Także bakterie i wirusy nie posiadają szans na przedostanie się przez membranę osmotyczną. Na dzień dzisiejszy osmoza odwrócona jest najbardziej nowoczesną sposobnością oczyszczania wody pitnej.

Zaleca się wykorzystywanie filtrów osmotycznych w zobowiązaniach domowych do oczyszczania wody pitnej. Czysta ciecz produkowana w domowych aparatach osmotycznych zawiera skład jednakowy do składu wody z górskiego potoku, a przy zastosowaniu w dodatku dobrej jakosci mineralizator porównywalna jest ze średnio zmineralizowaną wodą mineralna.

Po naciśnięciu przycisku wylewki i srumień wody płynie bardzo powoli. W przypadku systemów ze zbiornikiem – powinno się sprawdzić czy nie jest zamknięty zawór dopływowy oraz czy zawór zbiornika nie jest zamknięty lub zbiornik nie jest pusty. Przy temperaturze wody w polskich sieciach wodociągowych, napełnienie pustego pojemnika może trwać ok. 3,5 godziny. Pojemnik ma pojemność roboczą do 11 litrów i zużycie takiej ilości wody w niedługim czasie może być przyczyną powyższego problemu. Kolejną przyczyną może być brak ciśnienia w dolnej części zbiornika lub nadwyrężony wkład szlifujący. Kiedy mamy do czynienia z systemami bez zbiornika – należy sprawdzić (przez odkręcenie kranu), czy jest ciśnienie w instalacji doprowadzającej wodę do mieszkania. Jeśli jest, powodem powolnego sączenia się wody mogą być zapchane filtry wstępne lub zużyta membrana osmotyczna.
Pojemnik na czystą wodę napełnia się bardzo powoli. Należy się upewnić czy mamy optymalne ciśnienie w instalacji wodociągowej doprowadzającej wodę. Spadek ciśnienia ma wprost proporcjonalny wpływ na wydajność membrany. Im mniejsze ciśnienie wody, tym mniejsza produkcja oczyszczonej wody. Jeśli niskie ciśnienie w instalacji utrzymuje się permanentnie, powinno się zamontować dodatkowo pompkę wspomagającą system. Dodatkowym problemem mogą być wyczerpane wkłady wstępnego oczyszczania i/lub zapchana membrana, jak również zbyt niska temperatura wody sieciowej płynącej wodociągiem.